eSIM do Japonii: zasięg, sieci i dane

Japonia ma czterech operatorów ogólnokrajowych. NTT Docomo ma najszerszy zasięg na wsi i w górach i to jego najczęściej wybierają turystyczne eSIM-y. KDDI (au) jest tuż za nim i od lat mocno stoi na wybrzeżach oraz na północy. SoftBank jest gęsty w wielkich aglomeracjach. Rakuten Mobile jest najmłodszy, a jego własna sieć poza miastami rzednie — tam, gdzie nie sięga, korzysta z roamingu w au.

Turystyczny eSIM nie należy do żadnego z nich, tylko roamuje w jednej lub kilku z tych sieci. Praktyczna konsekwencja jest taka, że tam, gdzie jeden operator ma dziurę, profil mający dostęp do drugiej sieci po prostu się na nią przełączy — a w terenie górskim to realna przewaga.

5G jest szeroko wdrożone w miastach i wzdłuż głównych korytarzy komunikacyjnych, a LTE w terenie zabudowanym jest praktycznie wszędzie. Nie wybieraj taryfy pod obiecaną prędkość: w Japonii liczy się nie to, czy 5G dociera akurat na tę ulicę, lecz to, że dolna granica LTE jest wysoka wszędzie.

Martwe punkty w Japonii są geograficzne i przewidywalne, więc łatwo je zaplanować z wyprzedzeniem.

Główny to Alpy Japońskie. Szlaki powyżej górnej granicy lasu w rejonach Kamikōchi, Norikury i Hotaki tracą sygnał na długich odcinkach, tak samo jak wyższe ścieżki na Fudżi poza sezonem wspinaczkowym, kiedy tymczasowe stacje bazowe nie pracują. Pobierz mapy offline, zanim ruszysz w trasę.

Drugi to długie tunele kolejowe. Tunel Seikan na Hokkaido biegnie pod morzem przez dziesiątki kilometrów zupełnie bez zasięgu. Tunele shinkansenu w grzbiecie górskim między Tokio a Kanazawą oraz na linii Kiusiu dają serię krótkich przerw — rozmowę wideo urwą, ale pobieranie tylko wstrzymają.

Wiejskie Hokkaido, wnętrze Sikoku oraz mniejsze wyspy Okinawy i Morza Wewnętrznego mają realne luki z dala od głównych dróg. Promy tracą sygnał na otwartej wodzie i łapią go z powrotem przy podejściu do portu.

Metro jest odwrotnością problemu: w Tokio, Osace, Nagoi, Fukuoce i Sapporo zasięg w tunelach i na peronach jest ciągły. Nie w każdym kraju tak to wygląda i warto o tym wiedzieć, zanim zaplanujesz sobie offline w drodze.

Najwięcej danych pochłaniają pociągi. Planowanie trasy w Japonii jest naprawdę skomplikowane — kilku prywatnych operatorów nakłada się na JR w obrębie jednego miasta — więc do aplikacji zaglądasz bez przerwy, a każde zapytanie idzie przez sieć. Załóż, że z aplikacji transportowej będziesz korzystać znacznie częściej niż w domu.

Shinkanseny na głównych liniach oferują wi-fi na pokładzie: do komunikatorów wystarczy, ale dzieli je cały pełny skład i własnego połączenia nie zastąpi. Pociągi lokalne i przyspieszone zwykle go nie mają.

Karty IC (Suica, PASMO, ICOCA i ich regionalne odpowiedniki) to standardowy sposób płacenia za transport i zakupy w sklepach całodobowych. Karta fizyczna nie potrzebuje danych w ogóle. Wersje dodane do portfela w telefonie wymagają połączenia do doładowania i to drobna, ale prawdziwa zależność: zostać jednocześnie bez transferu i bez salda na karcie IC to popołudnie, którego da się uniknąć.

Autobusy dalekobieżne i wiejskie linie boczne zawiozą cię dokładnie w opisane wyżej rejony, więc każdą podróż poza głównymi korytarzami traktuj jako odcinek, na który trasę masz mieć zapisaną wcześniej.

Haneda to najgładsze lądowanie. Zasięg jest w całym terminalu łącznie z rękawem, więc eSIM zainstalowany przed wylotem połączy się jeszcze podczas kołowania. Linia Keikyū i Tokijska Monorail do centrum też mają zasięg.

W Naricie w terminalu jest tak samo, a Narita Express i Keisei Skyliner trzymają sygnał przez większość drogi do Tokio, z krótkimi przerwami w tunelach.

Kansai leży na sztucznej wyspie, a połączenie nie urywa się na moście ani na trasie kolejowej, ani autobusowej do Osaki i Kioto.

Wszystkie duże lotniska mają darmowe wi-fi wystarczające, by pobrać profil eSIM po przylocie, ale będzie to wolniejsze i bardziej stresujące niż w domu, a strony logowania w niektórych lotniskowych sieciach same przechodzi się łatwiej, gdy internet już działa. Instaluj przed wylotem.

Chūbu Centrair, New Chitose, Fukuoka i Naha zachowują się tak samo: zasięg w terminalu i zasięg w drodze do miasta.

U większości odwiedzających największym pojedynczym konsumentem jest wyszukiwanie połączeń — po prostu przez częstotliwość użycia. Jedno zapytanie jest małe, ale dzień nawigowania po Tokio to kilkadziesiąt takich zapytań.

Drugie miejsce zajmuje tłumaczenie i jest cięższe, niż ludzie się spodziewają, bo naprawdę przydatny tryb to aparat wycelowany w menu, tablice i opakowania, a to wysyłanie zdjęć. Jeśli zamierzasz się na nim opierać, pobierz przed wyjazdem pakiet japońskiego offline — usuwa to niemal cały koszt.

Trzecia jest kopia zapasowa zdjęć i bez ograniczeń jest zdecydowanie największa. Japonię fotografuje się intensywnie, a jeden dzień w Kioto potrafi wygenerować kilka gigabajtów wysyłki, jeśli telefon ma włączoną kopię przez sieć komórkową.

Realnie: podróżny korzystający z map, komunikacji miejskiej, komunikatorów, tłumacza i umiarkowanie dzielący się zdjęciami zużywa około 500–800 MB dziennie. Tydzień spokojnie mieści się w 5 GB, dwa tygodnie w 10 GB. Dołóż jeden rozmiar, jeśli planujesz udostępniać internet laptopowi albo oglądać wideo w długich pociągach.

Japonia wymaga potwierdzenia tożsamości, żeby otrzymać japoński numer telefonu — dlatego kupno lokalnej karty SIM z głosem wiąże się z okazaniem paszportu, a przy dłuższych umowach także karty pobytu.

Usługi wyłącznie transmisji danych traktowane są inaczej. Przedpłacone karty danych i turystyczne eSIM-y bez japońskiego numeru sprzedaje się odwiedzającym bez tej procedury — dlatego eSIM można kupić online i zainstalować przed przylotem całkiem bez papierologii.

Praktyczny wniosek: jeśli potrzebujesz japońskiego numeru — na dłuższy pobyt, umowę najmu, konto bankowe albo usługę, która przyjmuje wyłącznie numery krajowe — turystyczny eSIM nie jest właściwym narzędziem, a lokalna umowa tak. Na wyjazd wariant wyłącznie na dane jest i legalny, i standardowy.

Japonia wchodzi w skład większości azjatyckich pakietów regionalnych i warto je rozważyć, jeśli ta sama podróż obejmuje Koreę Południową, Tajwan albo Hongkong. Przy wyjeździe wyłącznie do Japonii taryfa krajowa jest niemal zawsze korzystniejsza, bo za szerokość zasięgu w pakietach regionalnych po prostu się dopłaca.

Japonia nie ma granic lądowych, więc o przypadkowym roamingu nie musisz myśleć — sytuacja, na której ludzie regularnie wpadają w Europie, tutaj po prostu nie zachodzi.

Jeden szczegół wart zapamiętania: Okinawa jest w pełni obsługiwana przez japońskie sieci i nie wymaga osobnej taryfy, mimo że ma bliżej do Tajpej niż do Tokio.

Japonia ma trzy ogólnokrajowe szczyty podróży, które zapełniają zarówno pociągi, jak i obsługujące je komórki sieci: Nowy Rok, mniej więcej od końca grudnia do pierwszego tygodnia stycznia, Złoty Tydzień od końca kwietnia do pierwszych dni maja i Obon w połowie sierpnia. W tych okresach spodziewaj się wolniejszego internetu na dużych dworcach, na zatłoczonych peronach shinkansenu i w dzielnicach turystycznych — to nie awaria, ale wyraźne spowolnienie dokładnie wtedy, gdy próbujesz coś sprawdzić.

Sezon kwitnienia wiśni pod koniec marca i na początku kwietnia ściąga ogromne tłumy do zaledwie kilku parków. Ueno, Meguro i Zamek w Osace w szczycie kwitnienia w weekendowe popołudnie to jedne z niewielu miejsc w Japonii, gdzie naprawdę możesz mieć problem z załadowaniem czegokolwiek.

Duże festiwale fajerwerków w lipcu i sierpniu dają ten sam efekt na mniejszym obszarze. Jeśli umawiasz się tam z kimś, ustalcie miejsce spotkania wcześniej, zamiast liczyć na wiadomości po dotarciu na miejsce.

Udostępnianie internetu na eSIM-ie vigxo do Japonii działa normalnie i dla par jest to typowy schemat: taryfa na jednym telefonie, drugi dołącza do hotspotu.

Uwaga na to, że laptop w hotspocie zachowuje się zupełnie inaczej niż telefon. Ładuje pełne wersje stron, a do tego może uznać, że to świetny moment na instalację aktualizacji systemu. Jeśli planujesz pracować w trasie, licz mniej więcej podwójnie i sprawdź ustawienia aktualizacji laptopa przed wyjazdem.

Gęsta japońska sieć wi-fi bardzo tu pomaga. Sklepy całodobowe, dworce i większość kawiarni mają darmowe sieci, a robienie w nich wszystkiego, co ciężkie, to najprostszy sposób, żeby mniejszy pakiet wystarczył na dłużej.

Zainstaluj eSIM w domu przed wylotem, po wylądowaniu włącz dla tej linii roaming danych, a będziesz online, zanim dojdziesz do kontroli paszportowej. Pełna instrukcja, łącznie z tym, co zrobić, gdy kod QR nie chce się zeskanować, jest na /get-connected, lista obsługiwanych telefonów na /device-check, a datowane porównanie cen z innymi dostawcami na /compare.